Żołnierze Armii Krajowej i obywatele polscy w sowieckim obozie dla jeńców wojennych i internowanych NKWD-MWD nr 228 w Dzaudżikau (grudzień 1945 – listopad 1947 r.)

Dariusz Rogut

doi:10.48261/PIS254513

Akademii Sztuki Wojennej

PL EN

Strona główna / Publikacje / Żołnierze Armii Krajowej i obywatele polscy w sowieckim obozie dla jeńców wojennych i internowanych NKWD-MWD nr 228 w Dzaudżikau (grudzień 1945 – listopad 1947 r.)

Zgłoś uwagę

Artykuł

Pobierz plik Pobierz BibTeX

Tytuł

Żołnierze Armii Krajowej i obywatele polscy w sowieckim obozie dla jeńców wojennych i internowanych NKWD-MWD nr 228 w Dzaudżikau (grudzień 1945 – listopad 1947 r.)

Autorzy

Dariusz Rogut (IHiP) ^{[ 1 ][ 1.4 ][ P ]}

^{[ 1 ]} Instytut Historii i Polemologii, Akademia Sztuki Wojennej | ^{[ P ]} pracownik

Dyscyplina naukowa (Ustawa 2.0)

[1.4] Historia

Rok publikacji

2025

Opublikowano w

Pamięć i Sprawiedliwość

Rocznik: 2025 | Tom: Tom 45 | Numer: Nr 1

Typ artykułu

artykuł naukowy

Język publikacji

polski

Słowa kluczowe

PL

Streszczenie

PL Polacy deportowani w ramach represji sowieckich w marcu 1945 r. z Krakowa do ZSRS, którzy przeżyli pobyt w obozach dla internowanych NKWD nr 516 w Krasnowodzku i nr 520 w Groznym, w grudniu 1945 r. znaleźli się w obozie NKWD-MWD nr 228 w Dzaudżikau (obecnie Władykaukaz), w podobozie w Nuzalu. W podobozie tym, pierwotnie należącym do obozu nr 515, już od kwietnia 1945 r. przebywała grupa obywateli polskich deportowanych z Sanoka. Władze sowieckie zaliczyły ich do kategorii internowanych-aresztowanych grupy „B”. W większości byli oni podejrzani o różne formy współpracy z okupantem niemieckim, ale wśród nich znalazła się także grupa żołnierzy Armii Krajowej oraz Narodowych Sił Zbrojnych. W obozach nr 228 i 520 sytuacja bytowo-aprowizacyjno-sanitarna oraz warunki pracy już wówczas były relatywnie dobre, choć uwięzionych w Nuzalu zatrudniono przy ciężkich robotach w kopalni rudy cynku i ołowiu. Prowadzono także wśród nich rozpracowanie kontrwywiadowcze oraz działania propagandowe. Niewielkie partie spośród 252 Polaków osadzonych w Nuzalu zwalniano już w 1946 r. Największą i zarazem ostatnią grupę, liczącą 165 osób, odesłano do Polski pod koniec października 1947 r.

Strony (od-do)

353 - 378

DOI

10.48261/PIS254513

URL

https://czasopisma.ipn.gov.pl/index.php/pis/article/view/2718

Typ licencji

CC BY-NC-ND (uznanie autorstwa - użycie niekomercyjne - bez utworów zależnych)

Tryb otwartego dostępu

otwarte czasopismo

Wersja tekstu w otwartym dostępie

ostateczna wersja opublikowana